عباس سماکار
به یاد آر
نه
شکی ندارم
که برق نگاهت
آشنا ست
و باید جائی
دیده باشم اََت
ولی چرا هرچه
گوش می کنم
صدایت را نمی شنوم
چرا خیره نگاهم
می کنی
چرا حافظه اَم
از
پس این سالهای
دور
دیگر
یاری اَم نمی کند
#
ابرها درهم
می پیچند
و چشمهای تو
ناگهان بر
منظر غریب ِ
آتش و دود و
خون و هیاهو
در بُهت
غریبی فرو می روند
و من فکر می کنم
باید کسی این
پرده را پس
بزند
و به من بگوید
انبوه
این نگاه های
آشنا
در
این جسدهای به
خون خفته
کابوس های من
از
آن کیست
*
* *