تاریخچه تشکیل کانون زندانیان سیاسی ایران(در تبعید)
ایده تشکیل کانون زندانیان سیاسی به دوران پس از قیام ١٣٥٧ میرسد. شماری از زندانیان سیاسی چپ و کمونیست که از زندانهای رژیم سلطنتی آزاد شده بودند، کانون زندانیان سیاسی را تشکیل دادند. این کانون مثل بسیاری از تشکلهای دمکراتیک که بعد از قیام تشکیل شده بودند، پس از یورش رژیم به سازمانهای و احزاب سیاسی مخالف در سال ۱۳۶۰، فعالیتاش متوقف شد. بعدها، عدهای از زندانیان سیاسی چپ و کمونیست که از زندانهای رژیم جمهوری اسلامی آزاد شدند، ایده تشکیل مجدد کانون زندانیان سیاسی را دنبال کردند. نهایتا، بعد از ملاحظات امنیتی و یک دوره مباحثات سیاسی و فعالیت غیر متشکل مخفی، کانون زندانیان سیاسی را در اسفند ۱۳۶۷، حدود هفت ماه بعد از کشتار زندانیان سیاسی در تابستان ١٣٦٧، بهصورت مخفی تشکیل دادند و به فعالیتهای دامنهداری از جمله جمع آوری اسامی قتلعامشدگان تابستان ۱۳۶۷ و سالهای نخستین دههی شصت، کمک به سازماندهی گردهمائیهای خانوادههای جان باختهگان و زندانیان سیاسی، انتشار شبنامهای بهنام «رهائی» و… دست زدند.
کانون یک سال بعد از تاسیس، مورد شناسائی دستگاه اطلاعاتی جمهوری اسلامی قرار گرفت و شماری از فعالان آن که تحت پوشش دارالترجمهای در میدان انفلاب
تهران فعالیت میکردند، دستگیر و شماری نیز به زندگی مخفی روی آوردند و با ادامه ضربات در تهران و لو رفتن شعبه دوم دارالترجمه در میدان فردوسی، عدهای از آنان مجبور شدند مخفیانه و بهصورت غیرقانونی از کشور خارج و به زندگی در تبعید تن در دهند. با مستقر شدن برخی از اعضای کانون در اروپا، تشکل در تبعید کانون «کانون زندانیان سیاسی ایران (در تبعید)» در خرداد ۱۳۷۳(ژوئن ۱۹۹۴) در سوئد تشکیل شد و به تدریج دامنهی فعالیت آن به چندین کشور از جمله آلمان، هلند، استرالیا، پاکستان و آمریکا گسترش پیدا کرد.
کانون یک تشکل سیاسی دمکراتیک است که دامنه فعالیت آن دادخواهی در همهی ابعاد و عرصههای اجتماعی، بهویژه زندان و زندانی سیاسی و مخالفت شدید با جُرمانگاری فعالیتهای سیاسی، شکنجه و اعدام و هرنوع اعمال ضدبشری است که حرمت انسان را پایمال و او را تحقیر و تحت آزار جنسی و روانی قرار دهد، و همچنین آن دسته از جنبشهای اجتماعی است که به دنبال دگرگونی انقلابی در ایران هستند که هدف آن در مرحلهی نخست، سرنگونی جمهوری اسلامی، انتقال قدرت به تودههای مردم، استقرار نظامی کاملا مردمی و دمکراتیک با حقوق برابر و آزادی کامل بیان، تشکل، اجتماعات و استقرار عدالت اجتماعی و رفاه برای همهی مردم بهطور مساوی است. طبیعتا، خواسته فوری مردم بعد از انقلاب، محاکمه وابستگان به جمهوری اسلامی از بالا تا پائین است که در سرکوب و آزار و کشتار مردم دست داشته و عامل فقر و فلاکت و سیاهروزی و استثمار مردم بودهاند. ما از این خواسته حمایت و برای آن مبارزه خواهیم کرد.
کانون زندانیان سیاسی ایران (در تبعید)، همچنین از زندانیان سیاسی حمایت و از آنها دفاع میکند و برای آزادی آنان و بستن زندانهای سیاسی، بر افتادن شکنجه، تفتیش عقاید، مجازات اعدام و سایر قوانین غیرانسانی در ایران که توسط جمهوری اسلامی اعمال می شود، مبارزه میکند. کانون اعتقاد دارد که مبارزه با ظلم و ستم و بیدادگری حاکم، تضییقات، احجافات طبقاتی، سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و نابرابریهای جنسیتی، با مبارزه علیه تمامیت جمهوری اسلامی و نظام طبقاتی حاکم رابطه تنگاتنگ دارد.