زندانی سیاسی، با سرنوشت جمهوری اسلامی گره خورده است
رژیم جمهوری اسلامی، دیری نپایید، بعد از آنکه با کمک آمریکا، انگلیس، فرانسه و آلمان، بر موج انقلاب پنجاهوهفت سوار شد، زندانهای سیاسی را که به همت تودههای مردم در جریان انقلاب بسته شدند، بازگشایی کرد و تختهای شکنجه و دارهای اعدام را دوباره برقرار کرد. دهها هزار تن از انقلابیون را که نقش تعیین کنندهای در پیروزی انقلاب داشتند، به زندان افکند، شکنجه و اعدام کرد. بدین سان، با به انحراف کشاندن انقلاب و درهم شکستن آن، استبداد را با توسل به مذهب، بر ویرانههای استبداد شاهان پهلوی، که مردم آن را در جریان انقلاب ویران کردند، بنا کرد. جمهوری اسلامی، از آن زمان به بعد، صدای آزادیخواهی و ضد استبدادی مردم را، نسل به نسل، طی چهلو چهار سال حاکمیت ننگیناش، سرکوب و کشتار مردم را از زندان به جامعه بسط داد.
جمهوری اسلامی، در جریان جنبش انقلابی زن زندگی آزادی، که میرفت زمینه را برای سرنگونی این رژیم و یک انقلاب اجتماعی آماده نماید، مردم را با وحشیانهترین شکل ممکن، قلع و قمع کرد، صدها نفر را به قتل رساند، صدها نفر را نابینا و معلول کرد و دهها هزار نفر را دستگیر و سه نفر از انقلابیون جوان را برای ایجاد هراس در جامعه، اعدام کرد. در تازهترین جنایتاش، محیالدین ابراهیمی، زندانی سیاسی کُرد را در نهان در زندان ارومیه اعدام کرد.
مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی، به دلیل گسترش زندان و سرکوب و کشتار به جامعه، جدای از مبارزه برای سرنگون کردن جمهوری اسلامی و برانداختن آن نیست. تا زمانی که جمهوری اسلامی در قدرت است، از زندان و زندانی سیاسی، بهعنوان اهرمی برای سرکوب جامعه استفاده خواهد کرد.
در روز هجده مارس، روز جهانی زندانی سیاسی، با صدای بلند تکرار میکنیم که جمهوری اسلامی با اتکا به نیروهای سرکوبگرش، ایران را به زندان بزرگی برای مردم تبدیل کرده و هشتاد میلیونی ایران را به گروگان گرفته است. تا زمانی که جمهوری اسلامی سرنگون نشود، مقولهای بنام زندانی سیاسی از ادبیات، جامعه ایران و زندگی مردم حذف نخواهد شد.
کانون زندانیان سیاسی ایران (در تبعید)
١٨ مارس ٢٠٢٣ برابر با ٢٧ اسفند ١٤٠١