صدا را نمیتوان اعدام کرد
جمهوری اسلامی، می داند که نمیتواند توماج را اعدام کند، اگرچه توماجهای بسیاری را در چهل و پنح سال حکومت خونیناش، به جوخهی مرگ سپرده است، اما صدای آزادیخواهی آنان را که در جامعه تبلور پیدا کرده است و از زبان اکثریت جامعه شنیده میشود و همچون پتکی بر فرق سر این جنایتکاران فرود میآید، نمیتواند اعدام کند. توماج برای جمهوری اسلامی لقمه بزرگی است و جرئت دست زدن به او را حداقل در این شرایط ندارد. صدور حکم اعدام برای توماج در همان ساعات اولیه، با موج وسیع اعتراضات داخلی و بینالمللی روبرو شد. رژیم بلافاصله عقب نشینی کرد و قوه قضائیه اعلام کرد که حکم توماج بدوی است و جایی را برای نقض این حکم توسط دیوان عالی رژیم باز گذاشت. با اینحال، تا زمانی که این حکم قرون وسطایی نقض نشود و توماج از زندان آزاد نشود، جاناش در خطر خواهد بود و باید همچنان برای نجات جان او به اعتراض ادامه داد.
جامعه ایران نسبت به مقوله اعدام، بهویژه اعدامهای سیاسی توسط جمهوری اسلامی، بسیار حساس شده و خیلی سریع به آن واکنش نشان میدهد. همبستگی مردم در رابطه با سرکوبگریهای رژیم بینظیر است. جمهوری اسلامی به همین دلیل، اخیرا بسیاری از اعدامهای سیاسی را مخفیانه به اجرا در میآورد. جان بیش از ده زندانی سیاسی محکوم به اعدام، از جمله رضا رسایی، عباس (مجاهد)، کورکور، عباس دریس، مهران بهرامیان، فاضل بهرامیان، فرشید حسن زهی، منصور دهمرده و… در خطر است و اگر غافل شویم، جمهوری اسلامی آنان را در نهان و پنهان اعدام خواهد کرد.
اعدام، قتل دولتی و اقدامی جنایتکارانه و ضد بشری است و باید لغو گردد. توماج صالحی و تمامی زندانیان سیاسی باید بدون هیچ قید و شرطی آزاد شوند.
کانون زندانیان سیاسی ایران (در تبعید)
٢٥ آوریل ٢٠٢٤ برابر با ٦ اردیبهشت ١٤٠٣