در خلوت روشن با تو گریسته ام
برای خاطر زندگان،
و در گورستان تاریک با تو خوانده ام
زیبا ترین سرودها را
زیرا که مردگان این سال
عاشق ترین زندگان بودند
مادر لباس ها را گرفت و گفت: هفت سال مرا از کرج به اوین کشاندید، و هر بار پرسیدم دخترم کی آزاد می شود؟ گفتید: بزودی. حالا بی آنکه حتی نشانی گورش را بدهید تنها لباس هایش را تحویلم میدهید؟! لباس های او را بر آستانه در خانه مان آویزان می کنم تا یادمان نرود شما با ما چه کردید.
آنان که هزاران زن و مرد را در زندانها به دار آویخته و تیرباران کردند، آن که هزاران دختر و پسر جوان را به جوخه های مرگ سپردند، آنان که سرکوب و آزار مردم را ضامن بقای حکومت نکبت بار خود می دانند، آنان که می خواهند کشتار هزاران زن و مرد به فراموشی سپرده شود، باید بدانند مادران، پدران، همسران، فرزندان، خواهران، برادران و توده مردمی که فرزندان شان در زندان های حاکمان جنایت کار اسلامی به جوخه مرگ سپرده شدند، هرگز این جنایت وحشیانه را فراموش نخواهند کرد و عاملان و مسببان آن را نخواهند بخشید. آنان که امید دارند با گذشت زمان، این جنایات هولناک و این زخم عمیق اجتماعی به فراموشی سپرده شود، باید بدانند که ما این جنایات را نه فراموش می کنیم و نه میبخشیم .
در تاریخ مبارزات توده های مردم هر کشوری، رخدادهائی هستند که تاثیری ژرف برروند تاریخ می گذارند و برای نسل ها ماندگار می مانند. رژیم واپسگرای جمهوری اسلامی، با کشتار زندانیان سیاسی در دهه شصت، به خونین ترین جنایت در تاریخ معاصر ایران دست زد و برگ سیاه دیگری به کارنامه سراسر خونین و ننگین خود افزود.
اعدام های دسته جمعی در سالهای نخستین دهه شصت و کشتار زندانیان سیاسی در تابستان شصت و هفت، تاثیرات مخرب و غیرقابل ترمیمی بر جامعه و تاریخ ایران گذاشته است، که نسل های بعدی را نیز بی تردید تحت تاثیر قرار خواهد داد. فاجعه بارتر این است که این جنایت در ابعاد و اشکال دیگری ادامه یافته و به پیکر جامعه و سلامت اجتماعی صدمات جدی و جبران ناپذیری وارد کرده است. در شراطی که هنوز مسببان این جنایت عظیم تاریخی بر مسند قدرت تکیه زده اند، برای مقابله با تکرار چنین جنایتی و کشتار نسل دیگری به دست جنایات کاران حاکم و کاهش صدمات اجتماعی آن، بازخوانی فاجعه کشتار زندانیان سیاسی، تکرار روابات و بررسی و رسیدگی به آن، از اهمیت ویژه ی برای جامعه انسانی و همهی انسانهای آزادیخواه و عدالتخواه، که کشتار و اعدام و شکنجه و سرکوب را محکوم میکنند برخوردار است.
کالبد شکافی جنبههای گوناگون و ناگفته و پنهان کشتار، مبرم ترین وظیفه ای است که تاریخ پیش روی انسانهای آگاه و بشر دوست قرار داده است. بسیاری از زوایای تاریک این جنایت هولناک از درون توسط جان بدربردگان از کشتارهای دهه شصت مورد کند و کاش قرار گرفته است و اکنون چهار سال است، جمعی از خانواده ها و جان بدربردگان از کشتار زندانیان سیاسی در دهه شصت و فعالان عرصه های اجتماعی و سیاسی، برای نخستین بار کارزاری جهانی برای رسیدگی مردمی به این جنایات در یک دادگاه مردمی بین المللی را آغاز کرده اند. آن ها با دست خالی و تنها با اتکا به نیرو و انرژی جمعی شان، پرچم جنبش دادخواهی را برای نخستین بار در تاریخ مبارزات مردم ایران به دست گرفته اند و با پیگیری و تلاش خستگی ناپذیر آن را به نقطه عطفی در تاریخ مبارزات مردم ایران و جهان رسانده اند. امری که کسی پیش از آن قادر به انجام آن نبوده است.
دوستان، یاران، به هجدهمین گردهمایی در باره کشتار زندانیان سیاسی خوش آمدید.
امروز در این گردهمائی، چهار تن از زندانیان سیاسی دهه شصت؛ فریبا ثابت، احمد موسوی، مهدی اصلانی و ایرج مصداقی، به تشریح برخی از زوایای ناگفتهی کشتار و تاثیر سیاسی آن بر جامعه و مردم و به ویژه خانواده های جان سپردگان ،خواهند پرداخت.
برنامه با یک دقیقه کف زدن بیاد و در بزرگداشت هزاران زن و مرد مبارز که در زندانهای رژیم جمهوری اسلامی در دههی شصت، پیش و بعد از آن به جوخه مرگ سپرده شدند، آغاز میشود.
سپس نمایش کلیپ “اینجا خاوران است” ساخته کارزار ایران تریبونال به نمایش در میآید.
بعد از آن، فریبا ثابت، نویسنده کتاب “یادهای زندان”، احمد موسوی، نویسنده کتاب “شب بخیر رفیق”، مهدی اصلانی نویسنده کتاب”کلاغ و گل سرخ” و ایرج مصداقی، نویسنده کتاب “نهزیستن، نهمرگ”، به ترتیب سخنرانی خواهند کرد.
موضوعات سخنرانی:
-بررسی زوایای پنهان کشتار زندانیان سیاسی در دههی شصت و تاثیرات اجتماعی آن.
– مستند سازی عنصر پایه دادخواهی.
سپس، ایرج جنتی عطائی، ترانه سرا، نمایشنامه نویس و کارگردان نامدار تئاتر ترانه سرایی خواهد کرد و هومن و نادر با همرای یاران موزیسینشان، چند ترانه اجرا خواهند کرد.
مهدی معمارپوری، در میانه برنامه توضیحی در رابطه با “دادگاه مردمی بینالمللی ایران تریبونال” ارائه خواهد داد.