مجری برنامه: شهین پویا
دوباره گردهم می آئیم. دوباره با صدای بلند فریاد میزنیم؛ نه گذر زمان و نه گذر عمر، و تا روزی که مانیم، نگذاریم غبار زندگی بر حافظه ی تاریخی مان سایه افکند. نگذاریم که یاد و خاطره ی یارانمان که به دست تپه کاران حاکم در خون خود درغلطیدند، از یادها برود.
آنان که هزاران زن و مرد را در زندانها به دار آویخته و تیرباران کردند، آنان که هزاران دختر و پسر جوان را به جوخه های مرگ سپردند، آنان که سرکوب و آزار مردم را ضامن بقای حکومت نکبت بار خود می دانند، آنان که می خواهند کشتار هزاران زن و مرد به فراموشی سپرده شود، باید بدانند مادران، پدران، همسران، فرزندان، خواهران، برادران و توده مردمی که فرزندانشان در زندان های حاکمان جنایتکار جمهوری اسلامی به جوخه مرگ سپرده شدند، هرگز این جنایت وحشیانه را فراموش نخواهند کرد و عاملان و مسببان آن را نخواهند بخشید. آنان که امید دارند با گذشت زمان، این جنایان هولناک و این زخم عمیق اجتماعی به فراموشی سپرده شود، باید بدانند که ما این جنایات را نه فراموش می کنیم و نه می بخشیم.
مقدم شما دوستان، یاران و رفقای عزیز را به بیست و چهارمین گردهمایی استکهلم در باره کشتار زندانیان سیاسی در دهه ی شصت، گرامی میداریم. بیست و چهار سال پیش، زمانی که برای نخستین بار کانون زندانیان سیاسی ایران در تبعید در استکهلم گرده همایی برگزار کرد، شمار زیادی از چهره هایی که امروز در این سالن نشسته اند، آن سال و همه ی این سال ها با اعتقاد راسخ به حق حیات برای انسان ها، همراه و همگام با ما، نگذاشتند که کشتار زندانیان سیاسی در دهه ی شصت، این جنایت هولناک ضد بشری به دست فراموشی سپرده شود. ما با هم تاریخ و کارنامه ای را ساخته ایم که پر از روشنگری است. ما به اتفاق موفق شدیم بسیاری از زوایای تاریک زندان های جمهوری اسلامی و کشتار زندانیان سیاسی در دهه ی شصت و تاثیرات آن بر مسائل مختلف اجتماعی را با حضور شاهدان عینی و کارشناسان عرصه های مختلف سیاسی، اجتماعی، ادبیات و هنر مورد بحث و گفت و گو قرار دهیم.
در این بیست و چهار سال، جامعه ی ایران حوادث بسیار تلخی را پشت سر گذاشته است و جنبش دادخواهی نیز، شماری از مادران مبارزی را که پایه های این جنبش بودند را، از دست داد. در این سال ها، شاهد پرپرشدن پدران و مادران بودهایم که هرگز حاضر نشدند مسببان این جنایت هولناک را به بخشند. ما نیز در ادامه ی راه مان، مصمم برسر عهد و پیمان مان با یاران مان که در سیاهچال های جمهوری اسلامی سربدار شدند، ایستاده ایم. ما هرگز حتی برای یک لحظه هم از مبارزه علیه تمامیت جمهوری اسلامی و مبارزه برای ساختن جامعه ای نوین و عاری از زندان، شکنجه، اعدام و رنج و ستم طبقاتی، دست نخواهیم کشید.
جنبش دادخواهی، در این چند سال ها، تعداد زیادی از مادران و پدرانی را که زندگی شان در مقابل زندان ها و تلاش برای یافتن محل دفن عزیزان شان و به دادخواهی آنها سپری شد، از دست داد. در تازه ترین اتفاقات از این دست، مادر مریم لطفالله نژادیان را با تمام رنجی که در قلب داشت، نوزده اوت امسال از دست دادیم. مادر مریم، مادر جان باخته حبیب الله لطفاللهی و خواهر سه جان باخته، یدالله، فتح الله و حسین لطفالله نژادنیان، و مادر رفیق مان، شکیب بود.
برنامه ی ٢۴مین گردهمایی در باره کشتار زندانیان سیاسی در ایران، شامل دو بخش خواهد بود؛ در بخش اول، بهرام رحمانی «به بررسی تحقیقی وضعیت خانواده های زندانیان جان باخته» خواهد پرداخت، فریبرز فخاری قطعاتی با سوپرانو اجرا خواهد کرد و سپس ناصر مهاجر، به «بازنگری سیاست خشونت در سال های پنجاه و هفت تا شصت و هفت» می پردازد.
در نوبت دوم برنامه، گیسیو شاکری نمایشنامه « کابوس» به کارگردانی خسرو شهریاری را به اجر در خواهد آورد، ژاله احمد به مقایسه زندان های دو رژیم سلطنتی و جمهوری اسلامی و مجید نفیسی به نامه های زندان می پردازند.
به فاصله ی دو بخش برنامه، بیست دقیقه استراحت خواهیم داشت.
برنامه امسال نیز همچون سال های پیشین زنده پخش خواهد شد و این بار از طریق تلویزیون کانال یک، همزمان به طرف ایران نیز پخش می شود.
اکنون، بیاد و در بزرگداشت هزاران زن و مرد مبارزی که در زندانهای ایران سربدار شدند، مادران و پدران مبارز و رنج کشیده شان که دیگر در میان ما نیستند وهمچنین در تجلیل و بزرگداشت از مادران و پدرانی که هنوز با تمام سختی های موجود و کهولت سن، پرچم مبارزه و دادخواهی را در ایران برافراشته نگهداشته اند، یک دقیقه کف خواهیم زد.