شهین پویا
سلام
مقدم شما دوستان و همراهان عزیز را به سی و یکمین گردهمایی در باره کشتار زندانیان سیاسی گرامی میداریم.
سی و شش سال پیش، در چنین ایامی، به فاصلهی ماههای مرداد و شهریور ۱۳۶۷، هیاتهایی به فرمان خمینی، ماموریت یافتند، بعد از ماهها برنامهریزی، زندانیان سیاسی را که شمار آنان به هزاران میرسید، اعدام کنند. به فاصلهی کمتر از دو ماه، بیش از چهار هزار زندانی سیاسی را به دار آویختند. کشتار زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، نقطه اوج کشتار زندانیان سیاسی در نخستین سالهای دههی شصت، به فاصلهی سالهای ١٣٦٠ و ١٣٦٣ است، که طی آن بیش از دوازده هزار زندانی سیاسی تیرباران و یا در زیر شکنجه کشته شدند.
سرکوبهای این دهه و این جنایت عظیم انسانی، بنیان جامعه را تغییر داد و دیکتاتوری را حاکم و استبداد را در جامعه برقرار کرد. حکام نوپای دین و سرمایه، جامعه را با سرکوب و کشتار این نسل، به قهقرا بردند و تک صدایی را در جامعه برقرار و هر صدایی غیر از آن را، با اعمال قوانین شریعت، در گلو خفه کردند. این قوانین و استبداد ناشی از آن، پویندگی و باشندگی جامعه را از بین بُرد و خشونت، بیعدالتی و نابرابری را در جامعه گستراندند و برای اعمال اقتدار و تسلط ایدئولوژی واپسگرایشان بر جامعه، از زنان آغار کردند. ستون اصلی شریعت، اعمال تبعیض و آپارتاید جنسیتی علیه زنان و کنترل آنان است. ستونی که برافتادن آن، میتواند فقه و شریعت اسلام را در ایران فرو ریزد. شاخصترین حقی که چهل و چهار سال است از زنان گرفته شده، حق انتخاب ظاهر و پوشش آنها است.
تداوم مبارزات مردم در فضای پس از سرکوب خشن و گستردهی اعتراضات خیابانی، خود بیانگر وقوع فرازی دیگر از یک فرایند توأم با افتوخیز و به معنی تعمیق انقلاب در ادامه جنبش زن، زندگی، آزادی است، که در پی محقق ساختن خود از هم اکنون و با هدف دگرگونی مناسبات قدرت، از جمله مناسبات مردسالارانه، در سپهر جامعه و نیز علیه حاکمیت پدرسالار و اقتدارگرا است. ادامه مبارزات زنان علیه حجاب اجباری و تحریم دو انتخابات مجلس شورای اسلامی و ریاست جمهوری از سوی اکثریت مردم، نشان از تداوم دوران انقلابی دارد که از دیماه نود وشش آغاز و با جنبش زن زندگی آزادی، شرایط تازهای را برای فعلیت بخشیدن به انقلاب، پیش روی مردم ایران گشود.
مبارزه زنان با حجاب اجباری، بهعنوان یکی از نمادهای قوانین تبعیضآمیز جمهوری اسلامی بر زنان ایرانی، از نخستین روزهای استقرار جمهوری اسلامی آغاز شد و بیش از چهار دهه ادامه داشته است، اما این مبارزه پس از جنبش «زن زندگی آزادی» فراگیرتر و چشمگیرتر شده است. این پیکار ، تنها مبارزه برای عاملیت طلبی بر بدن و پوشششان نیست. پیکاری است علیه ستم و تبعیض جنسیتی و ایستادگی در برابر حکومتی زنستیز و اپسگرا.
برنامه سیو یکمین گردهمایی در باره کشتار زندانیان سیاسی، به بررسی تاثیر کشتار و سرکوبهای دههی شصت بر مبارزات زنان، بهویژه مبارزات آنان علیه حجاب اجباری و ایستادگیشان در مقابل قوانین زنستیز جمهوری اسلامی، از 17 اسفند پنجاه و هفت تا دوران اخیر اختصاص دارد.
چهار فعال جنبش زنان، خانمها شهین نوائی، الهه امانی، نوشین شاهرخی و دنیا احمدی، سخنرانان برنامه هستند که با نگاه خود به این مقوله میپردازند.
خانم شهین نوائی تحت عنوان « “مردانگی ایرانی، پدر-مرد سالاری نهادینه شده و جنبش زنان”» سخنرانی خواهد کرد.
خانم الهه امانی، تحت عنوان« از زن، زندگی، آزادی تا دادخواهی دهه شصت: گسستن زنجیره سرکوب» سخنرانی خواهد کرد.
خانم نوشین شاهرخی تحت عنوان «زن، زندگی، آزادی، بر بستر تاریخ و ادیان هزاران ساله، دیروز و امروز» سخنرانی خواهد کرد.
خانم دنیا احمدی، تحت عنوان «حجاب، سرکوب عاملیت بدنی زنان و ناسیونالیسم مردسالار در صد سال گذشته.» سخنرانی خواهد کرد.
برنامه را با یک دقیقه کف زدن بیاد و در بزرگداشت جانهای شیفتهای که تبهکاران حاکم بر ایران، در دههی شصت و دهههای بعد از آن از مردم ایران گرفتند، آغاز میکنیم.
رفیق عزیز ما فریبرز فخاری، در پایان کف زدن، قطعاتی با ساکسیفون سوپرانو در پاسداشت یاد و خاطرهی جانباختهگان اجرا خواهد کرد.
دوست عزیزمان میلاد آزادپور، نوازنده گیتار، دو ترانه از مجموع ترانههای آلبوم شرارههای آفتاب و یک ترانه به انتخاب خود اجرا خواهد کرد. قرار بود گروه کُر پرنیان این ترانهها را امروز اجرا کند، اما این امکان برایشان میسر نشد. قرار بود آقای مهرداد بُران این گروه را رهبری و با پیانو همراهی کند. ایشان در تاریخی که برای این برنامه تعیین کرده بودیم، امکان سفر به استکهلم را نداشت.