پیام کانون زندانیان سیاسی ایران (در تبعید)
به کومهله، سازمان کردستان حزب کمونیست ایران به مناسبت سال روز تاسیس کومهله
رفقا گرامی! درودهای رفیقانه و صمیمانه ما را به مناسبت سالروز تاسیس کومهله بپذیرید.
روز کومهله را صمیمانه به شما تبریک میگوئیم و یاد پیشمرگان و رزمندگان جان بر کف کومهله را که در راه مبارزه برای آزادی، برابری و سوسیالیسم، جان عزیزشان را از دست دادند، گرامی میداریم.
امسال، گرامیداشت روز کومه له در شرایطی برگزار میشود که بحران جامعه ایران را در یک موقعیت سخت و دشواری قرار داده و همه انتطار دارند که یک اتفاقی بیافتد. موقعیتی که امکان ادامه آن وجود ندارد و در تداوم خود، حیات سیاسی اجتماعی جامعه را دستخوش تغییرات جدی میکند و نظام سیاسی را در معرض فروپاشی قرار میدهد. بحران موجود از یک دهه پیش خود را در درون یک چرخه نشان داد و عوامل مختلفی مثل گرداب نظام سیاسی را وارد این چرخه کرد، که جمهوری اسلامی از طرق معمول و نهادهای موجود امکان حل آن را ندارد. اگر میبنیم که در شرایط معمول، دولت یا نظام سیاسی اقدامی را انجام میدهد که یک نتیجه مشخص داشته باشد، مثلا اگر برنامه فقرزدایی را بهطور جدی انجام دهد، فقر کاهش پیدا میکند، اما در شرایط بحرانی هیچ کدام از این فرضیهها و پیش فرضها پاسخ نمیدهد. بههمین خاطر است که جمهوری اسلامی قادر به پاسخگوئی به نیازهای جامعه بهویژه زندگی و معیشت تودههای مردم گرسنه، تهیدست و اردوی کار و زحمت نیست. روزانه شاهد اعتصابات و اعتراضات وسیعی در ایران هستیم، اما تغییری در وضعیت آنها و در وضعیت جامعه مشاهده نمیشود. در پاسخ به این بحران فلج کننده، در دیماه نودوشش و سپس آبان نودوهشت، شاهد قیام “گرسنگان و تهیدستان و فرزندان اردوی کار و زحمت بودیم. پاسخ جمهوری اسلامی به این اعتراضات، سرکوب و کشتار بود. جمهوری اسلامی که توان پاسخگوئی به نیازهای مردم را ندارد، سرکوبهای اجتماعی را بعد از این دو قیام بهشدت افزایش داد و شرایط جامعه را برای مردم تنگتر کرد. از متن بحران و سرکوبهای موجود، جنبش انقلابی زن زندگی آزادی روئید که برچیدن نظام سیاسی حاکم را هدف خود قرار داد. جمهوری اسلامی این جنبش را نیز وحشیانه سرکوب کرد. این جنبش نمیتوانست بیش از آن چه که در توان داشت، انجام دهد، اگرچه خوش درخشید و پایههای جمهوری اسلامی را به لرزه درآورد. هنوز بخش وسیعی از اردوی کار و زحمت، بهویژه طبقه کارگر آمادگی حمایت از این جنبش و پیوستن به آن و به دست گرفتن رهبری آنرا نداشت. طبقه کارگران ایران به پیشرفتهای زیادی نائل آمده است، اما هنوز در میانه راه بیرون آمدن از زیر آوارهای سرکوب چهل و پنج سال گذشته است. کارگران در ایران، به خوبی به حقوق و منافع طبقاتیشان آگاه شدهاند و میدانند که تنها راه رهایی از وضعیت موجود، مبارزه در اشکال مختلف آن است. با اینحال، هنوز به دلیل شرایط سرکوب و پلیسی در ایران، نتوانستهاند نهادهای خود را در محل کار ایجاد و خود را منسجم کنند. کارگر بدون تشکیلات و سازماندهی، قادر به ایفای نقش خود در مبارزات اجتماعی و سیاسی و مبارزه طبقاتی نخواهد بود. بدون تشکیلات و سازماندهی نمیتواند به نقش طبقاتی خود در جامعه عمل کند. تنها طبقه کارگر در همبستگی با سایر زحمتکشان میتواند توازن قوا را در جامعه بهنفع مردم تغییر دهد. جامعه ایران آبستن تغییر است و هر تغییری بدون نقش و رهبری طبقه کارگر در آن، به انقلاب، آزادی، برابری و عدالت اجتماعی منجر نخواهد شد و به دست نیروهایی میافتد که مانند لاشخور به کمین نشستهاند تا مانع از هرگونه انقلابی در جامعه شوند و با حمایت امپریالیستها، نوع دیگری از دیکتاتوری را به جامعه و مردم ایران تحمیل کنند.
به باور ما، مدافعان راستین طبقه کارگر، احزاب و سازمانهای کمونیستی میتوانند با ایجاد رابطه ارکانیک با کارگران پیشرو و رهبران کارگری در ایران، با انتقال تجارب خود در جنبش کارگری به آنان، مسیر مبارزه آنها را کوتاهتر و با حمایت و پشتیبانی همه جانبه، به مبارزه آنان غنای بیشتری بدهند، اگرچه کارگران در ایران در بخشهای زیادی از جمله شیوههای مبارزه برای دور زدن سرکوب، فراتر رفته و اقدامات آموزندهای انجام دادهاند.
کانون زندانیان سیاسی ایران (در تبعید)، مجددا سالروز تاسیس کومهله را به سازمان کردستان حزب کمونیست ایران تبریک میگوید و برای آن در ادامه مبارزاتش علیه جمهوری اسلامی و نظام سرمایهداری حاکم بر ایران، آرزوی موفقیت میکند.
کانون زندانیان سیاسی ایران (در تبعید)
٢١ بهمن ١٤٠٢ برابر با ١٠ فوریه ٢٠٢٤