مادر فرخ معتمدی (مادر هدایی)، مادری دیگر از تبار مادران خاوران، روز چهارشنبه ١٩ آذر ١٤٠٤ برابر با ١٠دسامبر ٢٠٢٥، بعد از نزدیک به پنج دهه رنج و دادخواهی، در منزلاش در کرج دیده بر جهان فرو بست. مادر هدایی، مادر منیژه و بیژن هدایی بود. منیژه، از اعضای سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر، عضو مرکزی سازمان دانشآموزی و دانشجویی و پیش از دستگیری عضو مشاور مرکزیت این سازمان بود. بیژن، هوادار سازمان و از مسئولان بخش دانشآموزی و دانشجویی سازمان پیکار بود. مسعود جیگارهای، همسر منیژه، داماد مادر هدایی، از اعضای رهبری سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر بود.
جمهوری اسلامی بیژن را هشتم آذر ١٣٦٠ و منیژه و همسرش مسعود را در یک روز در بهمن یا اسفند ١٣٦١ در زندان اوین اعدام کرد.
مادر هدایی، به هنگام اعدام پسرش بیژن و سپس دخترش منیژه و دامادش مسعود در مقابل زندان اوین به اعتراض دست میزند و شعارهایی در محکومیت اعدام آنها سر میدهد. سرکوبگران جمهور اسلامی او را در حالی که نسبت به اعدام منیژه و مسعود اعتراض میکند، دستگیر و به زندان اوین میبرند و در پتویی میپیچند و آنقدر او را بر زمین میکوبند که تا پایان عمر از درد کمر رنج میکشید. در حالیکه او را با این وضعیت به سلول انفرادی میبردند، شعر بلندی را میخواند. او بعد از سه ماه آزاد میشود و همان شعر را بهعنوان مادری دادخواه در مراسم هشت مارس در کرج و سپس در مراسمهای خاوران و یادبود فرزندانش در منزل میخواند. مادر هدایی از روحیه بالای مبارزاتی و همبستگی برخوردار بود و در هر جمعی که وارد میشد به افشاگری علیه جنایات جمهوری اسلامی میپرداخت.
مادر هدایی و همسرش تا قبل از کودتای ٢٨ مرداد ١٣٣٢ در ارتباط با حزب توده فعالیت میکردند. مادر هدایی فعالیتاش را تا سالها بعد از کودتا با سازمان دمکراتیک زنان ادامه داد و در جریان جنگ ویتنام، برای کمک به مردم ویتنام بافتنی میبافت.
بنیاد ایران تریبونال، یاد مادر هدایی (مادر فرخ معتمدی) را گرامی میدارد و فقدان وی را به فرزنداناش و خانوادههای معتمدی و هدایی، خانواده بزرگ خاوران و جنبش دادخواهی ایران تسلیت میگوید.
بنیاد ایران تریبونال
پنجشنبه ٢٠ آذر ١٤٠٤ برابر با ١١ دسامبر ٢٠٢٥